Maciek leje w karzakach. Mam udawać sowę, jakby kto¶ szedł. Kto¶ szedł.
M: Dlaczego nie udawała¶ sowy??
K: Jak nie? - rzekłam wytrzeszczaj±c oczy i przekrzywiaj±c głowę.

Maciek: Liczyła¶??

Maciek: Liczyła¶??

Mama Maćka: Ale on mi jedzie za tyłkiem, co za kole¶!
Babcia Maćka: Bo on ma kurzecipci.

Nie do końca typowa gra w państwa-miasta. Kategoria: co w sobie nawzajem lubimy. Litera C.
Ka¶: Czuło¶ć.
Maciek: Cycki.

Ka¶: O, chciałam ci opowiedzieć o moim popierdolonym koledze, który przespał się z własn± siostr± cioteczn±, ale przypomniało mi się, że to ty.

W Lidlu: Pasztet z indyka o smaku łososia.
Mama: Pasztet z gówna o smaku szczocha.

Kto¶: Jest pani... My¶liwska..? Podwawelska..? Kiełba..?
Kto¶ 2: Krakowska. Jestem. Słucham?

Maciek: ... bo my to w domu już się na wylot znamy. Jak kto¶ pierdnie, to wiemy zawsze kto, nawet jak się nie przyzna. Po zapachu się poznajemy.

Piotrek: Ja zawsze kupuję sobie wodę w baniakach i przelewam do mniejszych butelek, ale teraz nie było mnie stać. To sobie chociaż wody przegotowałem w garnku. Ale w tym garnku wcze¶niej parówki gotowałem. To nie do¶ć, że syf, bo z kranu, to jeszcze parówkami daje.
Ola: Nowa Cisowianka o smaku garnka i parówek!

Julek: ¦niło mi się, że ojciec mojej dziewczyny mnie wygania z miasta.
Ka¶: A mi mechaniczne dinozaury strasz±ce samochody.
Ola: A mi, że noworodek wrzucał ludzi do dołu z kwasem.

Julek: Już nie udawaj tak± głupi±.
Ka¶: Po pierwsze, "nie udawaj takiej głupiej". A po drugie, to nie udaję.

czyli miks wykładowczy.
"Prakseologia, jak sama nazwa wskazuje..."
***
"Jak kto¶ postanowi, że chce się zajmować tłumaczeniami weterynaryjnymi, że go to interesuje, to akurat na naszym wydziale jest z tym nieĽle, dobre zajęcia, wyjazdy nawet, wycieczki po wszystkich większych polskich ubojniach."
***
"Na moje decyzje nikt nie ma wpływu. Nikt. Ani bóg, ani nawet dziekan!"
***
"Będziemy tłumaczyć różne rzeczy. Jak się wam na przykład AIDS nie spodoba, to możecie dostać krzywicę."
***
"Może się zdarzyć, że się nie pojawię na czas, bo czy to korki, czy kto¶ zadzwoni z ważn± spraw±, że się jaka¶ stodoła pali"

Babcia: Muszę i¶ć do ustępu...
Mama: (Wychodz±c z łazienki) Już, już ci ustępuję.

Marta: ... kolega chciał się wyszczać pod meczetem, ale muezin go okrzyczał. Potem i tak sikali¶my na terenie monastyru...

Obawiaj±c się naganiaczy i nie do końca słuchaj±c.
Facet: Wanna buy one?
Marta: Thank you, I already ate.
Facet: What? Er... Go on, buy one, I can sell it to you even for 1 drahma. (jakie¶ ichnie grosiaki)
Marta: Thank you, I'm not hungry.
Adam: Marta... on nie chce ci wcisn±ć kebaba, tylko swoje dziecko.

W Turcji naganiacze restauracyjni odznaczaj± się duż± natarczywo¶ci±.
Naganiacz: Mister, mister, try my kebab!
Adam: No, thank you.
Naganiacz: Mister, it's cheap!
Adam: I'm not hungry.
Naganiacz: Mister, it's wonderful!
Adam: NO, thank you!
Naganiacz: Mister... I LOVE YOU!
Adam: ... I love you too....

Przed egzaminem.
Mama: Nie martw się, wszystko będzie dobrze. Jak czego¶ nie będziesz wiedziała, to napisz w puste miejsce "chuj wielki i b±belki".

Marta: Pomóż mi ułożyć słowniczek na wyjazd do Turcji. Będę potrzebowała po angielsku i po rosyjsku zestawienie takich wiesz, najpotrzebniejszych zwrotów, takie tam dzień dobry, mam dur brzuszny...

Marek: W Ostrołęce jest sklep "Wszystko po 5 zł i nie tylko". Pod moim domem był za to sklep "Wędliny sprzed lat". Musieli zmienić w końcu nazwę, bo było więcej ludzi, którzy po prostu wpadali zapytać "Sprzed ilu?", niż klientów.

Ka¶: Nigdy samolotem nie jechałam.
Marta: Samolotem się leci, miła, leci.
Ka¶: No, ale najpierw kołuje, nie...?

(Wizyta miejscowego miło¶nika winogron, odznaczaj±cego się zaskakuj±c± szczodro¶ci±)
Hrabia: Macie, dziewczyny, pierogi. Ja zje¶ć nie mogłem, pies też nie chciał, może wy dacie radę.

Marta(pij±c drinka): MMM, nie wiem, co tu jest takie dobre, sorbinian potasu czy benzoesan sodu.

(chwila pełna romantyzmu, odpowiednia muzyka, i och, i ach)
Ka¶: O, a znasz ten dowcip, jak to idzie facet do recepcji hotelowej i mówi, Zasłałem łóżko, recepcjonictka na to, że dziękuję, a on, że płoszę?
(próba odbudowania nastroju, znów muzyka, znów ochy, achy)
Maciej: Wiesz co, ide do kibla, pierdn±ć muszę.

(gmailowska rozmówka)
Ka¶: Wczoraj z Evem łaziły¶my po ciucholach, żeby sobie poprawić nastrój.
Maciek: Zakupy na poprawę nastroju... Jednak kobietę łatwo pocieszyć.
Ka¶: A tobie nie zdarza się kupić czego¶, żeby się podnie¶ć na duchu..?
Maciek: Nie, ja na poprawę nastroju jem albo gram w kłejka.
(...)
Maciek: Ej, słuchaj, a jak była¶ u mnie, to buszowała¶ po sklepie z ciuchami. Czyli co, musiała¶ sobie nastrój poprawić...?
Ka¶: Pozwól, że użyję analogii... Czy jak masz dobry humor, to nic nie jesz?
Maciek: No raczej nie.. Jem tylko jak jestem zly, czyli srednio raz/dwa razy w ciagu dnia.

Monika: O której wczoraj wróciła¶ do domu?
Ka¶: PóĽno...
Monika: E, to nie tak póĽno.